Blog „Hasło Białoruś” jest próbą dotarcia do szerszego koła czytelników za pośrednictwem lingua-franca Europy Środkowo-Wschodniej jakim jest język polski. Teksty publikowane na blogu zostały pierwotnie napisane w języku polskim, lub przetłumaczone z języka oryginału. Tematyka publikacji często związana jest z Białorusią, jednak świadomie umieszczona w szerszym, ogólnym kontekście, zrozumiałym dla osób nie znających tego kraju.

Zapraszamy do zapoznania się ze stroną: haslo-bialorus

W tym roku już piąty raz Białorusini i sympatycy języka białoruskiego na całym świecie piszą wielkie dyktando, którego głównym celem jest popularyzacja i wspieranie języka białoruskiego.

„Białoruska Pamięć Narodowa” zaprasza wszystkich chętnych do wzięcia udziału w tym ważnym i godnym uwagi wydarzeniu.

Wszystkie odcinki „Pasjonatów” dostępne są na naszej stronie oraz na YouTube.

Czy na Białorusi istnieje społeczeństwo obywatelskie? Jak pracują tam organizacje pozarządowe i niezależne inicjatywy? Czy Białorusini są aktywni społecznie? Odpowiedzi na te pytania szukała białorusko-polska ekipa telewizyjna, która przez trzy tygodnie kręciła na Białorusi cykl reportaży pod tytułem „Pasjonaci”.

Każdy odcinek opowiada o jednej inicjatywie obywatelskiej. Bohaterami są zarówno duże organizacje pozarządowe, małe nie zarejestrowane inicjatywy, jak i prywatni ludzie oddani sprawie. Bohaterowie reportaży zajmują się różnymi rodzajami działalności – ekologią, pomocą socjalną, animacją kultury…Łączy ich pasja do tego co robią i fakt, że chcą być aktywni społecznie.

„Postanowiliśmy pokazać, że mimo wielu problemów na Białorusi, tam też są ludzie aktywni społecznie i że inni mogą pójść w ich ślady. Poprzez nasz cykl chcemy zaświecić pozytywnym przykładem, zmotywować ludzi do działania, pokazać, że można i warto ” – mówią twórcy cyklu Magda Pytlakowska i Vasil Lepesh.

Spis odcinków:

1. Nasze miejsce – materiał o organizacji Nasz dom, działającej w różnych miastach Białorusi. Jej celem jest szeroko rozumiana działalność społeczna, informowanie obywateli o ich prawach, monitorowanie pracy samorządów, animowanie lokalnej społeczności.
2. Sztuka ulicy – reportaż o białoruskich streetartowcach, którzy poprzez swoją twórczość próbują wpłynąć na otaczającą ich rzeczywistość.
3. Ptaki Białorusi – materiał o ekologicznej organizacji pozarządowej Axova ptushak backaushchyny, która zajmuje się ochroną ptaków i ich środowiska naturalnego.
4. Etnograf z powołania – historia człowieka, który pracuje w państwowym domu kultury w Lubaniu, ale jego działania dalece wykraczają poza obowiązki służbowe. Jest on kuratorem okolicznych zespołów folklorystycznych, lokalnych artystów samouków. Zbiera pieśni, świadectwa pisane i mówione, wskrzesza starodawne obrzędy i stroje.
5. Paczka dla więźnia – historia niezależnej inicjatywy, która pomaga więźniom politycznym na Białorusi.
6. Miejsce dla sztuki -  reportaż opowiada o mińskiej Galerii U, miejscu stworzonym przez prywatne osoby, w którym odbywają się ważne wydarzenia kulturalne – wystawy, festiwale, spotkania, performance.
7. Studenckie życie - reportaż o młodzieżowej organizacji Dziedzicz z Brześcia. Aktywiści tej inicjatywy działają w różnych kierunkach – informacyjnym, ekologicznym kulturalnym, społecznym.
8. Dla dzieci - reportaż o nie zarejestrowanej inicjatywie obywatelskiej Razam dzieciam, w której wolontariusze pracują z podopiecznymi domów dziecka, hospicjów i szpitali. Prowadzą dla nich programy edukacyjne, organizują zabawy, konkursy i wycieczki.

Stowarzyszenie Inicjatywa Wolna Białoruś zajmuje się nie tylko informowaniem społeczeństwa polskiego o wydarzeniach i ogólnej sytuacji w Białorusi. Co roku organizujemy koncert pod hasłem Solidarni z Białorusią, który jest też spotkaniem z kulturą białoruską, możliwością zaprezentowania muzycznej sceny Białorusi. W kuluarach tegorocznego koncertu praca wre, ale o szczegółach napiszemy wkrótce…

Oprócz tego chętnie uczestniczymy w ciekawych projektach kulturalnych i edukacyjnych. W zeszłym roku były to między innymi: projekt fotograficzny Białoruś – Instrukcja obsługi, spotkanie polsko-białoruskie ze sztuką Street-Art czy ostatni projekt Apantanyja – cykl filmów dokumentalnych o społeczeństwie obywatelskim w Białorusi. O wszystkich wydarzeniach staramy się na bieżąco pisać, informować, zapraszać i zachęcać do udziału.

Nasze biuro, które znajduje się w Pracowni Duży Pokój jest miejscem zawsze otwartym na ciekawe spotkania, konferencje, debaty i warsztaty. Zapraszamy!

Dzieje się wiele ale stać nas na jeszcze więcej. 1 % inspiruje do działania!

Wokół Sannikowa miała wytworzyć się próżnia, sam opozycjonista prosił więźniów, żeby nie narażali się rozmawiając z nim. Obecnie jedynymi ludźmi dopuszczanymi do opozycjonisty są prowokatorzy i donosiciele. Sannikau miał otrzymać ostrzeżenie, że jeżeli będzie się skarżyć – zostanie przeniesiony do najzimniejszej celi. Więźniowie uważają, że wszystkie instrukcje postępowania z Sannikowem przychodzą s samej „góry”.

W odpowiedzi na słowa Iriny Chalip – żony Sannikowa, która poinformowała, że polityk jeszcze 20 listopada ub.r. wysłał do administracji prezydenta Łukaszenki list z prośbą o ułaskawienie, białoruskie MSW oświadczyło, że taki list został wysłany dopiero miesiąc później. Zdaniem Chalip jest to wymówka, mająca na celu wytłumaczenie, dlaczego list nie dotarł do adresata. Zdaniem Chalip prawo przewiduje, że władze więzienne mają miesiąc na przesłanie takiego listu i w tej sytuacji ten termin minął dopiero kilka dni temu.

Podczas konferencji prasowej pod koniec grudnia Łukaszenka zapowiedział, że wypuści więźniów politycznych tylko jeżeli poproszą o darowanie kary. Administracja prezydenta nie komentuje sprawy listu.

Uładzimir Niaklajeu o Sannikowie: podobnie jak w moim przypadku straszono, że ucierpi rodzina

Białoruski opozycjonista jest przekonany, ze Sannikau napisał prośbę o ułaskawianie pod naciskiem. „Gdy oni (pracownicy KGB – red.) chcą coś osiągnąć wtedy zaczynają grozić: „Zrobimy z twoją rodzina to i to” – tak było w moim przypadku.” Zdaniem Niaklajewa, Sannikau stał się zakładnikiem, za wypuszczenie którego Łukaszenka spodziewał się otrzymać pieniądze od Zachodu. „Jednak można się spodziewać, że Łukaszenka powie, że tych wszystkich, których opozycja „omamiła” i zaprowadziła na demonstrację wypuścił, po tym gdy napisali prośbę o ułaskawienie, a Sannikowa jako największego wroga zostawi w więzieniu”.

Opozycjonista podkreśla, że najgorsze w więzieniu są cierpienia moralne. „Gdy kładziesz się spać i myślisz o tym, co będzie z twoją żona i dziećmi – możesz nie wytrzymać i napisać niejeden list błagalny” – powiedział w rozmowie z Biełsatem. Zdaniem Niakaljewa jednak jest to ustępstwo chwilowe a nie zasadnicze. Niaklajeu komentując pojawiające się informacje, że życie więźnia politycznego jest zagrożone, potwierdził, że w przypadku Sannikowa można spodziewać się nawet najgorszego.

Irina Chalip: Sannikau pod naciskiem poprosił Łukaszenkę o ułaskawienie

Opozycyjny polityk pod wpływem tortur miał napisać do Aleksandra Łukaszenki list z prośbą o darowanie kary – poinformowała podczas konferencji prasowej jego żona Irina Chalip, która odwiedziła uwięzionego w kolonii karnej „Bićwa 3” w Witebsku.

Według Chalip, w czasie widzenia mąż usiłował przekazać jej informację, że „działy się z nim „straszne rzeczy””. Kobieta kontaktowała się z mężem przez szybę, towarzyszyli jej strażnicy więzienni. „Udało mi się napisać na kartce „grozili rodzinie?” w odpowiedzi Andriej kiwnął głową” – powiedziała cytowana przez agencję Biełapan. Chalip uważa, że Sannikowi grożono, ze zabija ją i ich dziecko, jeśli nie podpisze listu do Łukaszenki.

Chalip poinformowała, że tortury i groźby w celu „wyduszenia z niego prośby o ułaskawienie” zaczęły się we wrześniu. W ich rezultacie 20 listopada ub.r., opozycjonista napisał do Łukaszenki list z prośbą o darowanie kary.

Irina Chalip przypomniała, że w czasie konferencji prasowej 23 grudnia ubr., Łukaszenka poinformował, że Sannikau nie zwracał się do niego z prośbą o ułaskawienie. Zdaniem żony Sannikowa oznacza to, że albo Łukaszenka nie kontroluje sytuacji i ten dokument do niego nie dotarł, albo jego słowa miały na celu odwrócenie uwagi dziennikarzy, bo Łukaszenka powinien wiedzieć o tym dokumencie.

Andrej Sannikau – były kandydat na prezydenta Białorusi, został skazany na 5 lat kolonii karnej za organizowanie „masowych niepokojów społecznych” podczas opozycyjnej demonstracji 19 grudnia 2010 r. Polityk przez ostanie trzy miesiące był trzymany w pełniej izolacji, nie dopuszczano do niego rodziny i adwokatów.

23 grudnia prezydent Łukaszenka podczas konferencji prasowej powiedział „Absolutnie konkretnie wam odpowiadam, ułaskawię człowieka, który zwróci się do mnie z prośbą o ułaskawienie. Nie zwróci się – będzie siedział w więzieniu. Mogę ułaskawić, ale nie muszę. Choć mają tu miejsce pewne określone czynniki, które mnie do tego przekonują i od tego odwodzą. To moje konstytucyjne prawo.”

Prezydent Łukaszenka ułaskawił kilkanaście osób skazanych na podstawie tego samego artykułu co Sannikau, jednak część z nich np. Mikita Lichawid zaprzeczyła, że napisali list do prezydenta z prośbą o darowanie kary.

źródło: belsat.eu

fot. euroradio.fm

Sąd nie przychylił się do większości wniosków adwokata Dzmitryja Lajeuskiego, który usiłował udowodnić, że pieniądze jakie Bialiacki otrzymywał na zagraniczne konta nie były jego dochodem, ale zostały przeznaczone na działanie organizacji „Wiasna”. Adwokat powoływał się również na oświadczenie litewskiego MSZ, który nazywał dane nt. stanu konta skazanego w litewskich bankach, mianem nieodpowiadających rzeczywistości. Sąd jednak nie wziął tych argumentów pod uwagę. Prokurator Kirył Czubkawiec oświadczył, że Bialiacki wiedział, że ma obowiązek płacić podatki od otrzymanych sum, jednak świadomie tego nie robił, i dlatego wnioskował o odrzucenie skargi.

Aleś Bialiacki został w listopadzie ub.r. skazany za ukrywanie „szczególnie wysokich dochodów”. Białoruski sąd uznał, że pieniądze na działalność jego organizacji „Wiasna”, które wpływały na zagraniczne konta, podlegają opodatkowaniu. Informacje o kontach białoruskie władze otrzymały od władz Litwy i Polski w ramach międzynarodowej pomocy prawnej. Bialiacki tłumaczył, że pieniądze te wydawane były na pomoc dla białoruskich obywateli, których prawa były łamane. Organizacja została w 2003 roku zdelegalizowana przez sąd najwyższy, i nie miała legalnej możliwości otrzymywania grantów zza granicy. Oprócz kary pieniężnej, Bialiacki został skazany na konfiskatę mienia.

Komentarze po decyzji sądu:

Niestety, mimo że kara jaką miał zapłacić Bialiacki została uregulowana, sąd nie złagodził swojej decyzji. Oznacza to, że białoruski rząd zignorował ostrą reakcję zachodnich demokracji wobec Białorusi, gdzie w tak poważny sposób są prześladowani obrońcy praw człowieka. Możemy oczekiwać, że UE będzie wprowadzać nowe sankcje, również ekonomiczne. Oskarżony nie przyznaje się do winy i stanowisko obrony nie zmieniało się od czasów procesu w sądzie pierwszej instancji. Obrona usiłowała przedstawić nowe dowody, jednak sąd nie przychylił się do wniosku adwokata, by wziąć pod uwagę oświadczenia tych organizacji, które przez Bialiackiego przekazywały pieniądze dla ofiar politycznych represji. Na tej podstawie można było uznać, że Bialiacki był jedynie pośrednikiem w tej sprawie, jednak sąd nie chciał zapoznać się z tymi dokumentami.

Taccina Rawjaka:
Spodziewaliśmy się mimo wszystko, że dojdzie do złagodzenia kary jeśli, nawet nie w kwestii długości wyroku, to choć w części dotyczącej konfiskaty mienia. Aleś Bialiacki nie uważa się za winnego i nie musiał wnosić kompensacji – jednak my postanowiliśmy to zrobić za niego. Sądziliśmy, że słowa Łukaszenki, jakie kiedyś powiedział „Zapłacisz – wyjdziesz na wolność”, choć w jakimś zakresie są prawdziwe. Jednak okazało się, że nie chodzi o pieniądze ani podatki, czy jakiekolwiek kwestie ekonomiczne – sprawa ma charakter wyłącznie polityczny. Wyrok miał na na celu całkowite odizolowanie szefa naszej organizacji. Dodatkowo będziemy musieli opuścić nasze biuro i „Wiasna” w ciągu kolejnych kilku miesięcy będzie pracować w bardzo trudnych warunkach.

Mamy jeszcze możliwość złożenia skargi do sądu najwyższego i zamierzamy z tego skorzystać. Na końcu złożymy skargę do komitetu prawnego ONZ, bo naszym zdaniem Aleś Bialiacki nie miał sprawiedliwego procesu.

źródło: belsat.eu

reżyserka: Ekatarina Kibalchich
zdjęcia: Andrei Ushin
montaż: Andrei Stvolinsky
produkcja: LasTV

Niewątpliwie trudno jest opowiadać o Białorusi po raz kolejny zawiedzionych nadziei. Ekaterinie Kibalczicz udało się uniknąć martyrologicznego tonu, a nawet przekonująco pokazać Białoruś, z której nadzieja bynajmniej się nie ulotniła. Było to możliwe dzięki przyjętej narracyjnej perspektywie – o doświadczeniach ostatniego roku w „Białoruskim marzeniu” opowiada młody człowiek „taki jak my”. Łatwo wczuwamy się w jego mentalność, tak podobną do naszej i tak różną od mentalności białoruskiego reżimu – zarówno prawdziwej, jak i tej oficjalnej, propagandowej. I rzeczywiście wierzymy, że skoro takich jak on jest wielu i skoro trudno sobie wyobrazić, by mogli oni przystosować się do kuriozalnej białoruskiej rzeczywistości, raczej prędzej niż później coś musi się w końcu zmienić. Centralnym punktem tej opowieści są oczywiście wybory prezydenckie 19 grudnia 2010 r. i następujące po nich represje. Przypomnijmy – były to wybory, w których 7 na 9 opozycyjnych kandydatów zostało zatrzymanych, a wielu z nich także dotkliwie pobitych. Biciem i zatrzymaniami siły porządkowe odpowiedziały też na pokojową manifestację w Mińsku (pobitych zostało ponad 700 uczestników), 48 osób zaś znalazło się za kratkami z zarzutami wywoływania masowych społecznych niepokojów, zagrożonymi karami do 15 lat więzienia. „Białoruskie marzenie” oddaje hołd żonom kontrkandydatów Łukaszenki, które nie tylko wspierały swoich mężów, ale i często ponoszą poważne konsekwencje ich politycznych wyborów. Rejestruje także „milczące protesty” na mińskich ulicach już w 2011 r. Organizowane na zasadzie „błyskawicznego tłumu” (flash mob) przy pomocy Internetu i SMSów bardzo niepokoją władze. Nic dziwnego, nasuwają przecież skojarzenia z wydarzeniami w innej części świata, gdzie także nowe media odegrały trudną do przecenienia rolę. (mn)

Projekcja odbędzie się  w niedzielę, 18 grudnia 2011, o godzinie 20:00 we wrocławskim klubie Karuzela (ul. Szajnochy 4)

www.klubkaruzela.pl
Link do wydarzenia na facebook’u

Nagroda jest wyrazem uznania polskiej dyplomacji dla działalności Aleksandra Bialackiego, opozycjonisty białoruskiego oddanego walce o prawa człowieka. Aleś Bialacki jest założycielem Centrum Obrony Praw Człowieka „Viasna”, które pomaga osobom represjonowanym na Białorusi. Jest także wiceprzewodniczącym Międzynarodowej Federacji Praw Człowieka FIDH, laureatem nagrody Homo Homini oraz dwukrotnym kandydatem do Pokojowej Nagrody Nobla. Za swoją postawę skazany został w procesie politycznym na 4,5 roku pozbawienia wolności w kolonii karnej oraz konfiskatę mienia.

Zaangażowanie Alesia Bialackiego zasługuje na najwyższe uznanie, niech nagroda Pro Dignitate Humana będzie symbolem wsparcia dla innych obrońców praw człowieka na całym świecie.

Pro Dignitate Humana jest coroczną nagrodą ustanowioną przez Ministra Spraw Zagranicznych Radosława Sikorskiego w 2011 r., której celem jest wyróżnienie osób o wyjątkowych zasługach w dziedzinie obrony praw człowieka w państwach niedemokratycznych, stosujących represje wobec swych obywateli.

Nagrodę w imieniu Alesia Bialackiego odebrała jego żona Natalia Pińczuk.

źródło: msz.gov.pl

Czy na Białorusi istnieje społeczeństwo obywatelskie? Jak pracują tam organizacje pozarządowe i niezależne inicjatywy? Czy Białorusini są aktywni społecznie? Odpowiedzi na te pytania szukała białorusko-polska ekipa telewizyjna, która przez trzy tygodnie kręciła na Białorusi cykl reportaży pod tytułem „Pasjonaci”.

Każdy odcinek opowiada o jednej inicjatywie obywatelskiej. Bohaterami są zarówno duże organizacje pozarządowe, małe nie zarejestrowane inicjatywy, jak i prywatni ludzie oddani sprawie. Bohaterowie reportaży zajmują się różnymi rodzajami działalności – ekologią, pomocą socjalną, animacją kultury…Łączy ich pasja do tego co robią i fakt, że chcą być aktywni społecznie.

„Postanowiliśmy pokazać, że mimo wielu problemów na Białorusi, tam też są ludzie aktywni społecznie i że inni mogą pójść w ich ślady. Poprzez nasz cykl chcemy zaświecić pozytywnym przykładem, zmotywować ludzi do działania, pokazać, że można i warto ” – mówią twórcy cyklu Magda Pytlakowska i Vasil Lepesh.

Reportaże będzie można obejrzeć na stronie internetowej Inicjatywy Wolna Białoruś, w telewizji Biełsat, na różnych białoruskich portalach, w sieciach społecznych oraz na youtube.

Spis odcinków:
1. Nasze miejsce – materiał o organizacji Nasz dom, działającej w różnych miastach Białorusi. Jej celem jest szeroko rozumiana działalność społeczna, informowanie obywateli o ich prawach, monitorowanie pracy samorządów, animowanie lokalnej społeczności.
2. Sztuka ulicy – reportaż o białoruskich streetartowcach, którzy poprzez swoją twórczość próbują wpłynąć na otaczającą ich rzeczywistość.
3. Ptaki Białorusi – materiał o ekologicznej organizacji pozarządowej Axova ptushak backaushchyny, która zajmuje się ochroną ptaków i ich środowiska naturalnego.
4. Etnograf z powołania – historia człowieka, który pracuje w państwowym domu kultury w Lubaniu, ale jego działania dalece wykraczają poza obowiązki służbowe. Jest on kuratorem okolicznych zespołów folklorystycznych, lokalnych artystów samouków. Zbiera pieśni, świadectwa pisane i mówione, wskrzesza starodawne obrzędy i stroje.
5. Paczka dla więźnia – historia niezależnej inicjatywy, która pomaga więźniom politycznym na Białorusi.
6. Miejsce dla sztuki -  reportaż opowiada o mińskiej Galerii U, miejscu stworzonym przez prywatne osoby, w którym odbywają się ważne wydarzenia kulturalne – wystawy, festiwale, spotkania, performance.
7. Studenckie życie - reportaż o młodzieżowej organizacji Dziedzicz z Brześcia. Aktywiści tej inicjatywy działają w różnych kierunkach – informacyjnym, ekologicznym kulturalnym, społecznym.
8. Dla dzieci - reportaż o nie zarejestrowanej inicjatywie obywatelskiej Razam dzieciam, w której wolontariusze pracują z podopiecznymi domów dziecka, hospicjów i szpitali. Prowadzą dla nich programy edukacyjne, organizują zabawy, konkursy i wycieczki.